پایگاه اطلاع رسانی دعبل خزاعی - پربيننده ترين عناوين جامعه :: نسخه کامل http://deabel.org/vsnd.xl02tmcyfa26y.html Wed, 23 May 2018 16:14:16 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 http://deabel.org/skins/default/fa/ch01_newsfeed_logo.gif پایگاه اطلاع رسانی دعبل خزاعی http://deabel.org/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه اطلاع رسانی دعبل خزاعی آزاد است. Wed, 23 May 2018 16:14:16 GMT جامعه 60 برنامه مسجد حضرت امیر(ع) در ظهر‌های ماه رمضان http://deabel.org/vdcgyy9w.ak9xt4prra.html مراسم ظهرهای ماه مبارک رمضان در مسجد حضرت امیر(ع) امیرآباد از اذان ظهر تا ساعت 15 به جز روزهای جمعه برگزار می‌شود، در این مراسم حجت‌الاسلام علوی تهرانی مابین دو نماز ظهر و عصر سخنرانی می‌کند. بعد از اقامه نماز عصر، حجت‌الاسلام والمسلمین حسین انصاریان درباره اهمیت و فضیلت ماه مبارک رمضان به ایراد سخنرانی می‌پردازد و بعد از آن هم حضار به جزخوانی قرآن کریم مشغول می‌شوند. به گزارش فارس، مراسم قرائت دعای کمیل با نجوای سیدمحسن هاشمی و سخنرانی حجت‌الاسلام علوی تهرانی هم در شب‌های جمعه ماه مبارک رمضان در این مسجد از ساعت 23 تا یک بامداد برپا می‌شود. علاقه‌مندان برای شرکت در این مراسم روحانی و معنوی می‌توانند به نشانی خیابان  کارگر شمالی، مسجد حضرت امیر(ع) مراجعه کنند. ]]> جامعه Tue, 22 May 2018 08:07:06 GMT http://deabel.org/vdcgyy9w.ak9xt4prra.html هیئتی که بچه‌مدرسه‌ای‌ها با پول توجیبی راه انداختند/ شب دیدنی «بیت‌الحسن» در نیمه رمضان http://deabel.org/vdcaeone.49nuy15kk4.html خیابان ایران در پایتخت، یکی از محله‌های سنتی و روضه‌خیز تهران است. قرار گرفتن مساجدی مانند سادات اخوی، فائق و امام رضا (ع)، منبر رفتن عالم جلیل‌القدری چون حاج آقامجتبی تهرانی رحمه‌الله علیه در این محله و زندگی کردن مداحان بزرگی مانند مرحوم حاج محمد علامه، حاج اکبر کاظمی، حاج علی انسانی و حاج جواد اعتمادسعید، اعتبار مذهبی ویژه‌ای به این خیابان و کوچه پس‌کوچه‌هایش داده است. حسینیه «بیت‌الحسن المجتبی» (ع) هم در همین محله دیرپا واقع شده است و حالا نزدیک به 64 سال قدمت دارد؛ با خاطراتی از اهل منبر، ذاکران و سینه‌سوختگانی که یا در بین ما نیستند و یا حالا در میان صاحب‌منصبان جایی دارند. شامگاه چهاردهم ماه مبارک و سحر نیمه رمضان اگر گذارتان به حسینیه بیت‌الحسن افتاده باشد، خواهید دید که از یک هیئت محلی حرف نمی‌زنیم. مشاهده خواهید کرد که جمعی از چهارگوشه تهران، خودشان را به این مجلس سنتی می‌رسانند تا در شادمانی خاندان عصمت و طهارت علیهم‌السلام شریک شوند. بیت‌الحسن، شباهت‌های فراوانی با هیئت‌های قدیمی تهران از جمله فاطمیون، بنی‌فاطمه، دلریش، دیوانگان حسینی و ... دارد. مثل اغلب آنها درمانگاه، صندوق‌ قرض‌الحسنه و بانیان خیّری دارد که اقشار کم‌درآمد جامعه را یاری دهد. با قدیمی‌های این هیئت نام‌آشنا به سخن نشستیم تا درباره این هیئت ریشه‌دار، سخن‌ها بگویند. وقتی بزرگ‌ترها حسودی می‌کنند حاج مهدی رشوانلو، حاج حجت‌الله نجفی‌نیا، حاج محمدتقی استادولی و حاج محمدرضا عزیزآبادی، گرد می‌نشینند دور هم؛ البته روی صندلی‌های صندوق قرض‌الحسنه‌ای که گاهگداری مشتری‌ها می‌آیند به هوای پول گرفتن و ستاندن و گاهی حواسشان می‌رود به ما که داریم از یک پیشینه نزدیک به 64 ساله بیت‌الحسن حرف می‌زنیم. وقتی می‌پرسم کدامتان عضو هیئت مؤسس بیت‌الحسن هستید، حاج مهدی می‌گوید که هیچ‌کس نمانده و همه از دنیا رفته‌اند. البته این‌که هیچ کدام از قدیمی‌ها نمانده‌اند، به معنی آن نیست که این چهار نفر در تأسیس بیت‌الحسن سهم نداشته‌اند. اینطور نیست. اسمشان در هیئت مؤسسان نیست؛ وگرنه همه‌شان یک جورهایی بنیانگذار هیئت‌اند و حالا آنها را به عنوان پیشکسوتان بیت‌الحسن می‌شناسند. مثلاً حاجی حجت که از پنجم ابتدایی سر کلاس، قرآن می‌خوانده و با بچه‌های کلاس قرار گذاشته شب‌ها دور هم یک هیئت نوجوانانه راه بیندازند، یک پای ماجراست. اتفاقاً داستان از همینجا شیرین می‌شود که این جلسه شبانه را می‌اندازند خانه مهدی رشوانلو و بعد، این جلسه قوام پیدا می‌کند و می‌چرخد و می‌چرخد تا بزرگ‌ترها به آن حسودی می‌کنند. شرط مش رمضون بقال زور دارد، آدم با کلی زحمت و تلاش، یک هیئت نوجوانانه راه بیندازد و بزرگ‌ترها بیایند به راحتی هرچه تمام‌تر آن را مال خودشان کنند. چون آنها تجربه، پول، امکانات و فکر دارند و می‌توانند خیلی راحت‌تر از بچه‌ها هیئت را توسعه بدهند. حاج حجت می‌گوید: «خیلی از این ماجرا ناراحت بودیم. دلمان شکسته بود. زحمت هیئت را کشیده بودیم، اما خودمان نتوانسته بودیم اداره‌اش کنیم. در یکی از شب‌های ماه مبارک، گمانم شب شهادت امیرالمؤمنین (ع) بود. داشتیم از جوادیه برمی‌گشتیم که به بچه‌ها گفتم بیایید یک بار دیگر، برای خودمان هیئت درست کنیم. من و حاج مهدی رشوانلو و حاج اصغر سلیمی بودیم. دوباره هیئت را علم کردیم و انداختیم شب‌های چهارشنبه؛ خانه به خانه.» رشوانلو که حالا از وسط این خاطره حاج حجت، اسم خودش را شنیده، دوباره برمی‌گردد سر خط! می‌گوید: «سال 34 بود که هیئت راه افتاد، اما چون ما جوان بودیم و پول و امکانات نداشتیم، هی باید بابت هر کاری از بزرگ‌ترها اجازه می‌گرفتیم.» بعد اصل ماجرا را تعریف می‌کند؛ چون تا اینجا کسی برای هیئت نوجوانان اسمی انتخاب نکرده بود و اگر به خود بچه‌ها بود شاید تا حالا این کار را نکرده بودند. حاج مهدی می‌گوید: «یک شب قرار بود هیئت در خانه بقال محله ما برپا شود. پسرش دوست و همکلاس ما بود. مش رمضان وقتی می‌خواست اجازه این کار را صادر کند، به ما بچه‌ها گفت: «خب اسم هیئت شما چیه؟» هاج و واج همدیگر را نگاه کردیم و شانه‌هایمان را انداختیم بالا. مانده بودیم جواب مش رمضان را چه بدهیم. خودش کمکمان کرد و گفت: «اشکالی نداره. قبول! به یک شرط» باز هم با تعجب همدیگر را نگاه کردیم. گفت: «به این شرط که که اسم هیئتتان را به نام امام حسن مجتبی (ع) بگذارید.» این بود که هیئت را به نام کریم اهل بیت علیهم‌السلام نامگذاری کردیم و وقتی آمدیم در این حسینیه مستقر شدیم، اسم هیئت رسماً شد بیت‌الحسن» اثاثیه هیئت روی گاری حاج اصغر آنها که هیئت چرخشی یا به عبارتی «سیار» برگزار کرده‌اند، می‌دانند که این کار چقدر زحمت دارد. یک نفر باید نشانی‌ها را جمع کند و برای میزبان‌ها «پا» بنویسد. پا همان پایه است. شنیده‌اید که می‌گویند چه کسی پایه است هیئت برگزار کنیم؟ این کلمه «پا» مخفف همان واژه است لابد! غیر از فهرست کردن «پا»ها و میزبانان هیئت، یک نفر باید اثاث و وسیله آن را جابه‌جا کند. در هیئت‌های سیار، یک نفر همیشه مسئول این کار است. قدیم‌ها که هیئت‌ها نئون پایه‌دار داشت، اثاث‌چی هیئت با چه مکافاتی همین تابلوی نئون پایه‌دار را از این خانه به یک خانه دیگر می‌برد. حالا بردن اسباب و اثاثیه چای از قبیل سماور، استکان و نعلبکی و این جور چیزها را هم به این ماجرا اضافه کنید و ببینید چقدر سخت است آدم یک هیئت گردشی برگزار کند. حاج محمدتقی استادولی، آدم خوش‌صحبتی است. دائم از قدیمی‌ها و اموات هیئت یاد می‌کند و می‌گوید فلانی این خدمت‌ها را در هیئت کرده و بهمانی این زحمت‌ها را کشیده است. یکی از کسانی که او یاد می‌کند، حاج اصغر آویژگان است. مرحوم حاج اصغر همان است که بار اصلی کار روی دوشش بوده؛ کسی که اثاث هیئت را به نقاط شهر می‌برده است. حاج محمدتقی می‌گوید: «خیال نکنید آن وقت‌ها اسباب و اثاثیه هیئت را با وانت جابه‌جا می‌کردند. آن زمان بلندگویی در کار نبود و هیئت تابلو یا نئونی نداشت. پرچمی بود و چند جلد قرآن و یک سری وسیله پذیرایی. حاج اصغر اینها را داخل یک طبق روی سرش می‌گذاشت و با پای پیاده می‌برد به آدرس بعدی هیئت. بعدها که وضعمان بهتر شد، حاج اصغر آویژگان یک گاری دستی تهیه کرد تا اثاث هیئت را با آن ببرد به جاهای مختلف. گاهی از شمیران تا شوش همان چرخ دستی را می‌کشید و وسایل هیئت را به مقصد می‌رساند.» جشن بچه مدرسه‌ای‌ها با پول توجیبی به حاج محمدرضا عزیزآبادی که ساکت نشسته و هنوز چیزی نگفته اشاره می‌کنم که: «شما هم یک چیزی بگویید.» می‌خندد و می‌گوید: «آسیا به نوبت!» حاج حجت نجفی‌نیا یک بار دیگر رشته کلام را در دست می‌گیرد. مخصوصاً وقتی من دوست دارم یک بار دیگر پیرمردهای هیئت از نوجوانی‌شان بگویند و خیلی زود ما را نرسانند به وضع و حال امروز بیت‌الحسن، حاجی حجت یاد دوران دبیرستانشان می‌افتد: «نگه داشتن هیئت آن وقت‌ها خیلی سخت بود. ما کم سن و سال بودیم و پدر و مادرهایمان می‌ترسیدند یک وقت بلایی سر ما بیاید. چون امام خمینی رحمه‌الله علیه در مقابل شاه ایستاده بود و هر روز سخنرانی تازه‌ای از امام بین مردم در هیئت‌ها پخش می‌شد. رژیم هم که می‌دانست تنور انقلاب از درون هیئت‌ها شعله‌ور می‌شود، دستور داده بود که هیئت‌ها محدود و حتی برچیده شوند.» حرف‌های حاجی حجت هم شیرین‌تر می‌شود: «سال 41 بود که جلوی هیئت‌ها را گرفتند. بیرق زدن ممنوع بود و ما یواشکی هیئت را در خانه بچه‌ها برگزار می‌کردیم. ساواک در دبیرستان ما آدم داشت و خیلی زود ممکن بود کار ما لو برود، اما تا همین‌جا که من پیش شما نشستم و داریم باهم حرف می‌زنیم، حتی یک شب هیئت تعطیل یا ترک نشده است. رنج کشیدیم تا بیت‌الحسن سر پا بماند و چراغش روشن باشد.» دنباله حرفش را اینطوری می‌گیرد: «شب‌های زمستان با آن برف‌های چند متری هیئت تعطیل نشد؛ چون قدیمی‌ها بچه‌هایشان را محکم و باایمان تربیت می‌کردند. خدابیامرز مادرم تشویقم می‌کرد که با پول توجیبی‌هایم استکان و نعلبکی برای هیئت بخرم. ما جوان شده بودیم و در همان سال‌ها با همان دردسرهایی که گفتم، یکی از باشکوه‌ترین جشن‌های میلاد امام حسن مجتبی (ع) را در دبیرستان ابوریحان، واقع در میدان کلانتری برگزار کردیم.» نجفی‌نیا ادامه می‌دهد: «اطراف مدرسه چراغ زنبوری گذاشته و در حیاط قالی پهن کرده بودیم. آن شب، خیلی بیادماندنی و خاطره‌انگیز شد. گمان نمی‌کنم هیچ کدام از ما تا آخر عمر آن شب را فراموش کند.» چگونه شد بیت‌الحسن؟ حاج محمدتقی، یک بار دیگر ما را برمی‌گرداند به روزهای سخت نهضت. خودش می‌گوید: «من از اینها کوچک‌ترم. آن وقت، هشت ساله بودم و چون پسرخاله‌ام ـ‌ حاج مهدی رشوانلو ـ یکی از پایه‌گذاران هیئت بود، به هیئتشان می‌رفتم. شب‌های چهارشنبه با قرائت کلام خدا از طرف معلم قرآن هیئت، آقای عرفاتی برنامه شروع می‌شد و آقامیرمطلب غلامی (حسینی مجد) برایمان صحبت می‌کرد. حاج محسن لبانی هم برایمان روضه می‌خواند.» حاج مهدی رشوانلو می‌آید کمک پسرخاله‌اش و می‌گوید: «بزرگ‌تر شده بودیم و شب‌ها برپا کردن هیئت سخت بود. با آن حکومت نظامی و بگیر و ببندها تصمیم گرفتیم هیئت را صبح جمعه برگزار کنیم. پیشنهاد این کار را هم حاج محمدتقی داد. از آن به بعد، از ساعت 7 صبح حاج اکبر دیوانی می‌آمد و ندبه می‌خواند و این مجلس لااقل تا یک ساعت و نیم بعد ادامه داشت. اما همین پیشنهاد باعث شد تا هیئت رونق بیش‌تری بگیرد؛ در حالی که هنوز گردشی بود و از این خانه به آن خانه می‌رفت.» سال 1364 مهم‌ترین اتفاق برای این هیئت رقم خورد و آن، استقرار آن در مکان فعلی و تثبیت نام «بیت‌الحسن» روی آن بوده است. حاج مهدی می‌گوید: «حاج احمد قنبری، برادر مرحوم حاج محمد قنبری و عموی حاج علی قنبری مداح با یک نفر در تاکسی برخورد کرده بود که می‌خواست خانه‌اش را بفروشد. می‌گفت که در این خانه از داخل یک پاساژ باز می‌شود و 2 میلیون و 600 هزار تومان قیمت روی آن گذاشته‌اند. این خانه، شبیه خانه‌های بزرگ مشهد بود که با هیئت فاطمیون برای زیارت امام رضا (ع) می‌رفتیم. 375 متر زمین و بنای مختصری داشت. به هر سختی‌ای بود خانه را خریدیم تا بیت‌الحسن از زمستان سال 64 در سالنی به مساحت حدود 100 متر پا بگیرد.» رشوانلو که حافظه قوی‌تری نسبت به سایرین دارد، ادامه حرف‌هایش را می‌گیرد: «بعد از مدتی تصمیم گرفتیم بیت‌الحسن را بسازیم. مردی به نام سالار شاپوری که معمار بود، از این تصمیم ما باخبر شده بود و شنیده بود که ما در حال جمع کردن پول از مردم هستیم تا با کمک آنها بیت‌الحسن را بسازیم. پیغام داد: «از کسی پول نگیرید؛ خودم می‌دهم.» او یک میلیون تومان چک داد و کار با همان رقم شروع شد.» حسینیه‌ای در محله غریب حاج محمدرضا عزیزآبادی می‌گوید: «من در کسب و کار با آقای رشوانلو آشنا و رفیق شدم. او مرا تشویق کرد که به هیئتشان بروم و از سال 50 بود که به طور ثابت به اینجا می‌آیم و اگر امام حسن (ع) ما را به نوکری قبول کند، دوستان اعتماده کرده و کارهای پذیرایی از دوست‌داران او را به من سپرده‌اند.» عزیزآبادی خیلی خلاصه می‌خواهد عنایت کریم اهل بیت علیهم‌السلام را هم یادآوری کند: «فراموش نمی‌کنم که من و آقای رشوانلو و حاج آقای صفاری سه نفری دسته‌چک گرفتیم که بتوانیم وسایل مورد نیاز هیئت را به صورت نسیه تهیه کنیم. حتی برای چراغانی مجلس‌هایم لامپ و ریسه قرض می‌گرفتیم یا اجاره می‌کردیم. آن وقت‌ها حسرت می‌خوردیم که بتوانیم بچه‌های هیئت را با یکی ـ دو اتوبوس به قم یا مشهد ببریم، در حالی که الآن بیت‌الحسن این همه وسعت دارد و 35 سال است که لااقل 250 نفر از اینجا به پابوس امام هشتم می‌روند.» زیباترین این سفرها، مقصدی غیر از مشهد مقدس داشته است. 25 فروردین همین امسال، کاروانی از بیت‌الحسن راهی کربلای معلی می‌شود که این کاروان را با چاووشی‌خوانی سنتی به سوی دیار حبیب بدرقه می‌کنند. از عزیزآبادی درباره پذیرایی دوست‌داران امام مجتبی (ع) می‌پرسم؛ اینکه نیمه ماه مبارک چند نفر سحری می‌گیرند و چه تعداد پذیرایی می‌شوند. حاج محمدرضا می‌گوید: «نه تنها نیمه ماه رمضان که شب‌های احیاء نیز بیت‌الحسن سحری دارد. هر شب از این شب‌ها حدود 2 هزار نفر سحری می‌گیرند و شب میلاد امام حسن مجتبی (ع)، به بیش‌ از 150 نفر از کسانی که نامشان «حسن» است، جایزه داده می‌شود.» ]]> جامعه Mon, 21 May 2018 05:33:40 GMT http://deabel.org/vdcaeone.49nuy15kk4.html هیات‌های ما می‌توانند گره از کار مردم باز می‌کنند http://deabel.org/vdcba9bf.rhb5apiuur.html برنامه مناجات‌خوانی و ادعیه‌خوانی در اوقات سحرگاهی در مساجد و حسینیه‌ها در حال برگزاری است. یکی از این محافل معنوی و پر اشتیاق، مسجد ارک تهران است که هر شب انبوهی از روزه‌داران و مومنان به خیابان پانزده خرداد می‌آیند تا از نوای گرم حاج منصور ارضی کبهره‌مند شوند. منصور ارضی در شب سوم ماه مبارک رمضان مورخ بیست و نهم اردیبهشت‌ماه 1397 در مسجد ارک تهران گفت:اگر مکتب اهل بیت (ع) به درستی پیاده شود هیات‌های ما می‌توانند گره از کار مردم باز می‌کنند.  در ادامه شرح صد و سه خصلت مومن در کلام پیامبر اکرم (ص) به مورد چهل و یکم رسیدیم؛ " حَرَکَاتُهُ أَدَبٌ " مومن رفتارش مودبانه است. شاید ما جزو مومنان به حساب نیاییم ولی می‌توانیم وصف و شیرینی رفتار آنان را بشنویم که زیبا است. درباب این خصلت چند روایت حضرت امیرالمومنین علی (ع) در که باب‌الادب کتاب غرر الحکم آمده  است اشاره می‌کنیم. " إنَّکُمْ إلى اِکْتِسابِ الاْدَبِ أحْوَجَ مِنْکُمْ إلى الاْکْتِسابِ الْفِضَّةِ وَالذَّهَبِ " به‌راستی شما به کسب ادب نیازمندتر از به دست آوردن طلا و نقره هستید. عده‌ای همیشه اعتراض دارند و با هر ادبیاتی در مورد مشکلات حرف می‌زنند. ولی  افراد مومنی که در همین جامعه و با سختی زندگی می‌کنند اعتراضی ندارند. اگر مکتب اهل بیت علیهم السلام به درستی پیاده شود هیات‌های ما می‌توانند گره از کار مردم باز می‌کنند. یعنی مردم به هیات می‌آیند برای گریه و سینه‌زنی و سخنرانی و قرآن و به فکر دیگران نیز هستند و کمک می‌کنند. حضرت امیرالمومنین علیه السلام این‌گونه می‌فرمایند که ما به دنبال اصلی‌ترین احتیاج خود باشیم یعنی باید متوجه شویم ادب از نان شب هم واجب‌تر است. کسانی که زندگی‌های‌شان خوب می‌گذرد اما می‌بینید درآمد بالایی هم ندارند .نزدیک به چهل سال است که تحریم هستیم و پیشرفت‌هایی در زندگی داشته‌ایم حتی هیات‌ها بهتر و بیشتر خرج می‌کنند. امیرالمومنین علی علیه السلام می‌فرمایند: " اَلْأَدَبُ فِی اَلْإِنْسَانِ کَشَجَرَةٍ أَصْلُهَا اَلْعَقْلُ " ادب در آدمى مانند درختى است که ریشۀ آن عقل و خرد است. یعنی اگر دارای عقل و خرد باشی با ادب هم هستی از ثمره آن می‌توان متوجه شد. فرد با ادب حرف بیهوده‌ای نمی‌زند، البته این حرف به معنی سکوت در مقابل ظلم و دشمن نیست بلکه باید در مقابل ظلم ایستاد و در مقابل دشمن داخلی و خارجی باید مقاومت کرد. از سویی نیز خود را از درون بشناسید و بسازید، نه اینکه به سوی خودبینی و خودخواهی حرکت کنید.  در حدیثی دیگر امام علی علیه السلام در غرر الحکم می‌فرمایند: " أَفْضَلُ اَلْأَدَبِ أَنْ یَقِفَ اَلْإِنْسَانُ عِنْدَ حَدِّهِ وَ لاَ یَتَعَدَّى قَدْرَهُ " بهترین ادب‌ها آن است که انسان حدّ و اندازه خود را بداند و در همان حدّ بماند و از اندازه خود تجاوز نکند. استاد ما می‌گفت با عالم و یا افراد سرشناس مذهبی تا بیرون خانه‌شان هم قدم شو وگرنه ضرر می‌بینید. اگر دوست هستید نسبت به هم حدود داشته باشید و از این مهم‌تر نسبت به هم ادب داشته باشیم. در غررالحکم امیرالمومنین می‌فرمایند: " إِنَّمَا اَلشَّرَفُ بِالْعَقْلِ وَ اَلْأَدَبِ لاَ بِالْمَالِ وَ اَلْحَسَبِ " شرافت آدمى به عقل و ادب است نه به مال و حسب. " مَنْ طَلَبَ خِدْمَةَ اَلسُّلْطَانِ بِغَیْرِ أَدَبٍ خَرَجَ مِنَ اَلسَّلاَمَةِ إِلَى اَلْعَطَب " کسى که بدون داشتن ادب در جستجوى خدمت پادشاه باشد، خود را از آرامش و سلامت به رنج و سختى در افکنده است. نکته عجیبی دارد، ادب خود را تقویت کنیم، چه از نظر ظاهری مانند نشست و برخاستن و چه رفتاری و کلامی. ابتدا هم آداب و حقوق والدین خود را رعایت کنید. اگر این سی روز ماه رمضان خود را مهار نکنید بعد از ماه رمضان کار خیلی سخت می‌شود چون شیطان نیز برای انحراف قدم جلو می‌گذارد. شیوه کلی دشمن که به‌وسیله شبکه‌ها و نیروهای خود دنبال می‌کند این است که جوانان مومن را  حتی برای یک‌ساعت به گناه و انحراف بکشانند. آیا تن می‌دهی؟ و پس از آن امام حسین علیه السلام را از ما می‌گیرند. پشیمانی سخت است، مراقب خودتان باشید به‌وسیله‌ شبکه‌های اجتماعی ابتدا چشم‌تان را و سپس قلبتان و اعضاء و جوارح و نوع پوشش‌ات را تغییر می‌دهند و آرام آرام از مجلس امام حسین علیه السلام به مراکز لهو و لعب کشیده می‌شوید.  امیرالمومنین علی علیه السلام در غرر الحکم می‌فرمایند: " مَنْ قَلَّ أَدَبُهُ کَثُرَتْ مَسَاوِیه ‏" کسى که ادبش کم شد بدی‌هایش بسیار است. اگر می‌بینی شخصی نماز می‌خواند، روزه  می‌گیرد، قرآن خوب می‌خواند و مواظب چشمان و رفتارش هست او خودش را کنترل کرده وزحمت کشیده است. همه می‌توانیم زحمت بکشیم و خدایی شویم معنی " صِبْغَةَ اللَّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً " (سوره بقره آیه 128) یعنی رنگ و رفتار و حرکت‌مان الهی می‌شود. بدانید باید در سی شب ماه رمضان برای خدایی شدن‌ خود کاری کنیم، ابتدا هم در رعایت واجبات و محرمات است. دوستان، بزرگترها و کوچکترها تصمیم بگیرید با شیطان مبارزه کنید. ما به اهل بیت علیهم السلام رسیده‌ایم، راه ما نزدیک است، ما امام حسین علیه السلام را داریم. ]]> جامعه Mon, 21 May 2018 06:11:26 GMT http://deabel.org/vdcba9bf.rhb5apiuur.html آئین عزاداری شهادت امام جعفر صادق (ع) در قم http://deabel.org/vgljy8e8.uqemvubffvszu.w.html ]]> جامعه Wed, 12 Aug 2015 03:46:00 GMT http://deabel.org/vgljy8e8.uqemvubffvszu.w.html جشن عید مبعث در مهدیه تهران http://deabel.org/vgle7f8w.jh8exjrbbz9ij.2.html ]]> جامعه Sun, 17 May 2015 04:05:29 GMT http://deabel.org/vgle7f8w.jh8exjrbbz9ij.2.html دیدار برخی از وعاظ و مداحان سرشناس با آیت الله وحید خراسانی http://deabel.org/vglc.1qsa2bq4x,s8a22l5..html به گزارش خیمه، برخی از وعاظ و مداحان سرشناس به منظور بهره گیری از بیانات و رهنمود های آیت الله وحید خراسانی با این مرجع تقلید دیدار کردند.بنابراین گزارش از  وعاظ  حجج الاسلام طبسی، مومنی، زمانی و دارستانی و از مداحان عبدالرضا هلالی، مجید بنی فاطمه، حسین سیب سرخی، کمیل، سید محمد جوادی، مختاری در این دیدار حضور داشتند.حضرت آیت الله وحید خراسانی در این دیدار اهمیت ایام فاطمه را  به وعاظ، مداحان متذکرشدند و رهنمودهایی جهت برگزاری هر چه باشکوه تر این ایام ارائه کردند. ]]> جامعه Thu, 15 May 2008 03:30:00 GMT http://deabel.org/vglc.1qsa2bq4x,s8a22l5..html اخلاص مداح از آراستگی ظاهری شروع می‌شود/ کوچک‌ترین حاجی ۵۴ سال قبل http://deabel.org/vdcevo8x.jh8wxi9bbj.html حاج احمد چینی، پیرغلام 71 ساله اهل بیت (ع) و از مداحان و دعاخوانان پیشکسوت و باسابقه تهران است که در شمار شاگردان مکتب اخلاقی چهار تن از علمای درگذشته اخیر، یعنی آیت‌الله حق‌شناس، آیت‌الله مجتهدی، آیت‌الله آقامجتبی تهرانی و آیت‌الله خوشوقت نیز هست. چینی، مداحی را کنار منبر حاج شیخ محمود نجفی، از روحانیون برجسته دهه 40 آغاز کرده و حدود دو سال بعد یعنی در 17 سالگی کم‌سن و سال‌ترین حاجی سال 1343 ایران لقب می‌گیرد. با او درباره اخلاص، عنصر کمیاب این روزها در فضای مداحی و ستایشگری کشور به گفت‌وگو نشستیم. شما اخلاص را در چه می‌دانید؟ یک مرحله از اخلاص این است که ظواهر یک ذاکر اهل بیت علیهم‌السلام، آراسته و زیبنده یک مداح باشد. این آراستگی و شایستگی، امروز هم هست و به نظرم تغییر چندانی نکرده است. هر چقدر یک مداح از نظر فنون خوانندگی خوب و توانا باشد، اما سرووضعش مناسب نباشد، موفق نیست و مردم این رویه را از او نمی‌پسندند. بی‌جهت نبود که وقتی قدیمی‌ها مجلس را ترک می‌کردند، ته استکان چایشان را به نیت شفا به مریض می‌دادند. وقتی یک ذاکر اباعبدالله علیه‌السلام به روضه خانگی و ماهانه می‌رفت، می‌گفتند: «آقا آمده.» این یعنی همان اخلاصی که من و شما درباره‌اش حرف می‌زنیم. حالا می‌شود به یک مداح ریش تراشیده با لباس ناموزون گفت: آقا آمده؟! یعنی مداحان با آراستگی‌ و رعایت شأن اهل بیت علیهم‌السلام، میان مردم آقایی می‌کردند. البته من معتقدم که اخلاص، یک امر درونی است که به ظاهر سرایت می‌کند. به این معنی که وقتی مداحی می‌خواهد کارش را شروع کند، باید در قلبش اخلاص داشته باشد و نیتش این باشد که برای خدا و خاندان پیامبر صلی‌الله علیه و آله بخواند. نیت چنین مداحی این نیست که کسی را بکوبد، سعی نمی‌کند از دیگران بالا بزند یا به قصد سنگین‌تر شدن پاکت نمی‌خواند. برای این مداح، مقابل دوربین رفتن و مشهور شدن اهمیتی ندارد. اما امروز تمام اینها را در فضای مداحی می‌بینیم. خیلی فاصله داریم با مداحان قدیمی. البته الآن هم به تعبیری، زمین خالی از حجت نیست. همین حالا هم مداحانی داریم که به مراتبشان غبطه می‌خورم، اما به طور کلی، تفاوت عده‌ای از ذاکران امروز با مداحان قدیمی بسیار بسیار زیاد است. این روزها کم‌تر می‌شود از آن اخلاص و صفا و توجه سراغ گرفت. آنها با وضو در مجالس ذکر سیدالشهدا علیه‌السلام حاضر می‌شدند و وقتی می‌خواندند، خودشان همپای مستمع می‌سوختند و با یک «السلام علیک یا اباعبدالله» اشک می‌ریختند. کسی مثل مرحوم آقای کوثری، مداح خانه‌زاد امام خمینی رحمه‌الله علیه را ببینید. یا مداحی به نام حاج آقا جلال حاج حشمت بود که وقتی سلامی به امام حسین علیه‌السلام می‌داد، خودش اول به گریه می‌افتاد. مرحوم حاج محمد علامه یا مرحوم مرشدباقر هم اینطوری بودند. همین‌هایی که اسم بردم، تا چند سال قبل در میان ما بودند و زمان زیادی از درگذشتشان نمی‌گذرد. خود این‌ها در پی شهرت نبودند، بلکه ارباب آنها را بالا برد و بزرگشان کرد. شاید کسی مثل مرشدباقر شعرهای ساده می‌خواند، اما وقتی می‌گفت: «نوکری ننگ است، اما لیک دارد افتخار ...» منقلب می‌شد و با همین بیت مردم را هم دگرگون می‌کرد. لازم نبود بر سر مستمع فریاد بزند که: «چرا گریه نمی‌کنی؟» مگر گریه کردن هم زوری شده است؟!   امروز مداحی را به عنوان یک شغل و حرفه می‌بینند و برخی کسانی که در این زمینه فعالند، برای خودشان بازاریابی می‌کنند. آیا مداحی هم می‌تواند مثلاً مانند قماش‌فروشان صنف داشته باشد؟ چون اگر صاحب صنف باشد، به دنبال، آن نظارت و مراقبت هم هست و وقتی نیست، نمی‌شود به بازار پرحاشیه مداحی در سال‌های اخیر پایان داد. به اعتقاد من نباید به این کار واژه «شغل» اطلاق شود. چون اگر مداحی حرفه افراد شود، هم درباره پول با مردم بحث می‌کند و هم اگر پول کمی بدهند، قهر می‌کند و دیگر به آن مجلس نمی‌رود. این کار با روح ذکر و ستایش ائمه طاهرین علیهم‌السلام منافات دارد. به اعتقاد من یک مداح می‌تواند سر سفره اربابش باشد، اما نباید قید و بند مادی دست و پایش را ببندد. وقتی کسی مثل مرحوم فاضل کاشانی را برای جلسات دعوت می‌کردند، از هر مجلس و روضه که بیرون می‌آمد، پول یا پاکت را داخل جیبش می‌گذاشت و نگاه نمی‌کرد چه کسی چقدر داده است. هر وقت هم می‌خواست پولی بدهد، دست می‌کرد درون جیبش و به مقدار لازم برمی‌داشت. می‌گفت: اگر نگاه کنم که فلان بانی چقدر داده است، ناخودآگاه به مجلس کسی که مبلغ بیش‌تری داده، اهمیت بیش‌تری خواهم داد و به قولی، بیش‌تر مایه خواهم گذاشت. همه را روی هم می‌ریخت تا این بانی به آن بانی مزیت پیدا نکند. همین درس‌ها سوز به صدای یک مداح و نور به چهره او می‌دهد. شما که همیشه از ضرورت داشتن معلم اخلاق سخن می‌گویید، در محضر کدام یک از اساتید شاگردی کرده‌اید؟ من استادان و معلمان اخلاق زیادی داشته‌ام که مرحوم آیت‌الله مجتهدی سرآمد بقیه بوده است. البته من هم پیش او و در مدرسه‌اش درس می‌خواندم و هم نکات اخلاقی را یاد می‌گرفتم. این افتخار را داشتیم که در محله‌ امامزاده یحیی (در خیابان 15 خرداد شرقی) که او زندگی می‌کرد، خانه داشتیم و پدرم با پدر ایشان دوست و رفیق بودند. من از همان 16 سالگی ـ که مداحی را شروع کردم ـ تا آخر عمر ایشان برایشان می‌خواندم. غیر از آیت‌الله مجتهدی، سال‌ها در محضر آیت‌الله عبدالکریم حق‌شناس بودم و از دروس اخلاق ایشان بسیار بهره بردم. به جز این دو بزرگوار، محضر مرحوم آیت‌الله حاج آقامجتبی تهرانی را هم طی سال‌های زیاد درک کردم. مداحی که در کنار این شخصیت‌ها و بزرگان اخلاق باشد، مقتل دروغ نمی‌خواند و برای گریاندن مردم به آب و آتش نمی‌زند. غیر از معلمان اخلاق ـ که از آنها یاد کردید ـ در زمینه شعر با چه استادان و شاعرانی الفت داشتید؟ بیش‌تر خودم جستجو کردم و نمی‌توانم بگویم استاد مستقیمی در شعر داشتم. چون در مدرسه آیت‌الله مجتهدی سال‌ها شاگردی کردم و درس حوزوی خواندم، مباحث عقیدتی شعرها را تشخیص می‌دهم و شعری نمی‌خوانم که موجب وهن خاندان عصمت و طهارت علیهم‌السلام شود یا نسبتی با منزلت آنان نداشته باشد. گاهی هم در شعرها تغییراتی ایجاد می‌کنم تا قابلیت خواندن پیدا کند. چرا یک مداح باید معلم اخلاق داشته باشد؟ حدود 30 سال در حضور آیت‌الله مجتهدی می‌خواندم و او یک بار به من تذکر داد. آن هم این بود که پرسید فلان چیزی که خواندی از کجا نقل کردی؟ گفتم از فلان مقتل. ایشان هم فرمودند: آن مقتل خیلی قوی نیست و بهتر است آن را نخوانی. من گوش کردم و دیگر آن موضوع را در جای دیگری به زبان نیاوردم. اما بعضی وقت‌ها می‌بینی یک مداح جوان روضه‌ای می‌خواند که پایه و اساس ندارد. وقتی هم به او می‌گویی که این مقتل صحیح نیست، توجهی نمی‌کند؛ چون با آن روضه می‌تواند حسابی از مردم اشک بگیرد. این اشک گرفتن چه ارزشی دارد؟ البته یک وقت می‌بینید روضه‌ای مبتنی بر مقتل صحیح است؛ یعنی آن مقتل را مداح با هنر خودش پرورش داده است. این کار مشکلی ندارد، اما یک وقت شما می‌بینید خواندن مقتلی وهن امامان معصوم علیهم‌السلام است و یا نقلی مستقیم از دو لب مبارک آنان که حتماً باید در این موارد دقت شود. قطعاً اگر مداحان به عالمان و معلمان اخلاق مراجعه مکرر داشته باشند، از انحرافات گوناگون مصون خواهند ماند. ببینید همین کسانی که من و شما می‌شناسیم و بر آنان اشکال می‌گیریم، آیا زیر پوشش عالمی هستند یا نه. اگر مداحی با کسانی چون آیت‌الله خوشوقت، آیت‌الله حق‌شناس، آیت‌الله مجتهدی و سایرین مأنوس باشد، آیا از مسیر مستقیم اهل بیت علیهم‌السلام منحرف می‌شود؟ اینکه می‌بینید بعضی از مداحان یله و رها هستند، به خاطر این است که مربی و معلم اخلاق ندارند. نداشتن یک راهنما، فقط در حوزه شعر و مقتل به مداح آسیب نمی‌زند؛ بلکه مفاسد فراوان دیگری هم در پیش خواهد داشت. ساده‌ترینش این است که فکر می‌کند باید مجلسش بگیرد و خودش بین مردم «گل» کند؛ در حالی که مداح وارسته و مورد پسند انوار مطهر، کسی است که فقط برای خوشامد سیدالشهدا علیه‌السلام می‌خواند و به چیز دیگری توجه ندارد. کدام یک از مراثی را با حال و سوز بیش‌تری می‌خوانید؟ گمان می‌کنم در مصائب و مراثی کربلا، روضه بی‌بی زینب کبری سلام‌الله علیها را بااحساس‌تر می‌خوانم و بیش‌تر در روحیه‌ام اثر می‌گذارد؛ چون حضرت زینب، ام‌المصائب هستند. گره‌های زندگی‌تان را هم با همین روضه باز کرده‌اید؟ هر وقت مشکلی در زندگی به وجود می‌آید و گره‌ای به کارم می‌افتد به حضرت ولی عصر ارواحنا له الفداه متوسل می‌شوم. حتی اگر گره و مشکلی هم در کار نباشد، من اول در خانه حضرت حجت می‌روم و می‌گویم:‌ »المستغاث بک یا صاحب‌الزمان» یا دعای «عزم‌البلا» را می‌خوانم و بعد او را به مادرش حضرت زهرا سلام‌الله علیها یا عمه‌اش زینب کبری سلام‌الله علیها قسم می‌دهم. حضرت به مادر و عمه‌شان علاقه فراوانی دارند و محال است کسی اینگونه متوسل شود و جواب نگیرد. اگر یک مداح، آقا را حاضر و ناظر بداند و قسمش بدهد، پاسخش را خیلی زود می‌شنود. یکی از فضاهایی که مورد علاقه مداحان است، سفرهای زیارتی از جمله سفر به سرزمین وحی و عتبات عالیات است. گویا شما سفرهای فراوانی را به مکه و کربلا تجربه کرده‌اید. از آنها بگویید. بله سفر زیاد رفته‌ام، اما بگو چند سفر با معرفت رفته‌ای. اولین سفری که به حج رفتم، فقط 17 سال داشتم و در محضر آیت‌الله حق‌شناس به این سفر مشرف شدم. یک مقدار پول هم داشتم و سر سفره پدرم بودم. آیت‌الله حق‌شناس به من گفت که تو واجب‌الحج شده‌ای و باید به مکه بروی. آن وقت در بازار کار می‌کردم. آمدم از پدرم اجازه گرفتم و با آیت‌الله به حج رفتم. من در آن سال، کوچک‌ترین حاجی ایران در حج تمتع بودم. یعنی سال 43. بله. من به سن قانونی نرسیده بودم و دولت به من گذرنامه نمی‌داد. برادر بزرگ‌ترم واسطه شد و ضمانتی گذاشت تا بتوانم گذرنامه بگیرم. بعد از آن سفر دیگر فتح باب شد و من تقریباً به جز ایامی که سرباز بودم، هر دو سال یک بار به حج مشرف شدم. البته من در زمان طاغوت سربازی نرفتم و فراری بودم. تا اینکه شاه ملعون در اواخر حکومتش همه سربازان خدمت نرفته را معاف کرد که من هم جزو آنها بودم. بعضی سال‌ها را هم به عنوان مدیر حج یا نوکر سیدالشهدا علیه‌السلام در کاروان عتبات به این سفرها مشرف شده‌ام. اگر روزی مسافر آخرت شدید، دوست دارید کدام یک از روضه‌های شما را هیئتی‌ها بیشتر بشنوند و آن را یادگار ارزشمند حاج احمد چینی بدانند؟ به جای جواب دادن به این سئوال، دلم می‌خواهد در مراسم تشییع من حتماً زیارت عاشورا خوانده شود. این را از مرحوم آیت‌الله حق‌شناس یاد گرفتم که برای زیارت عاشورا با ترتیبات خاصی چله می‌گرفتند. بعضی وقت‌ها هم به من می‌گفتند: «برایم بخوان.» ]]> جامعه Sun, 20 May 2018 08:05:47 GMT http://deabel.org/vdcevo8x.jh8wxi9bbj.html همه مداحان زير يك سقف http://deabel.org/vgljome8.uqeiyubffvszu.w.html ]]> جامعه Sat, 04 Jul 2015 05:03:03 GMT http://deabel.org/vgljome8.uqeiyubffvszu.w.html خادمین حسینی http://deabel.org/vgljime8.uqeavubffvszu.w.html ]]> جامعه Sat, 24 Oct 2015 12:35:26 GMT http://deabel.org/vgljime8.uqeavubffvszu.w.html مداحی یک هنر است به شرط آنکه صحیح انجام شود / کپی برداری از ترانه خوانندگان، هنر نیست http://deabel.org/vdccpiq1.2bqis8laa2.html گوشی که امروزه برای شنیدن هر نوع خبر مخالف اسلام و فرهنگ عاشورایی تیز شده است و رسانه های شنیداری و دیداری آماده باش برای بهره گیری منافع خود از مجالس امام حسین (ع) هستند، از این روی و با توجه به اشراف کامل مقام معظم رهبری و بیانات ایشان در دیدارهای مکرر با مداحان و بانیان هیئت های عزاداری، در گفتگویی با محمود تاری مداح اهل بیت(ع) و ریئس بسیج مداحان تهران، آفت های عزاداری و شعر هیئت را بررسی کرده ایم. در ادامه مشروح این گفتگو را بخوانید:   آقای تاری با توجه به اینکه سالیان سال است در عرصه مداحی فعالیت می‌کنید، از چه اساتیدی تاثیر پذیرفته اید؟ از سن ۱۴ سالگی وارد عرصه مداحی شده و تا کنون بیش از ۴ دهه فعالیت در این عرصه را پشت سر گذاشته ام. از سال ۶۱ مبحث شعر آئینی را آغاز کردم و از ابتدا در حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی در جوار استادان بزرگی همچون مرحوم اوستا، مرحوم حمید سبزواری و مرحوم قیصر امین پور شاگردی کرده‌ام.   از سال ۵۲ برای ورود به عرصه مداحی ابتدا مبحث حفظ حدیث را آغاز و پس از پیروزی انقلاب در جبهه‌های جنگ برای رزمندگان مداحی کرده‌ام و تا به امروز که نوکری در دستگاه امام حسین (ع) را ادامه می‌دهم، البته در مراسم‌های ملی، چون شهادت دکتر بهشتی، شهید رجائی و رحلت حضرت امام خمینی (ره) حضور داشتم از جمله افتخارات بنده این است که بیش از آنکه که آیت الله گلپایگانی بر بدن حضرت امام خمینی (ره) نماز بخوانند بنده به همراه آقای صادق آهنگران مداحی کردم.   باشگاه خبرنگاران: برای آشنایی هرچه بیشتر مستمع با مفاهیم دینی چه فعالیت‌های دیگری داشته اید؟ در زمینه شعر و شاعری ۹ مجموعه از اشعار خود را منتشر کرده و اخیرا در سال گذشته کتاب مکتوب «عشق شهره» به غزلیات امام زمان (عج) که شعر انتظار است توسط بنیاد دعبل خزاعی به چاپ رسیده است.   ادبیات نسل جوان ما در فرهنگ اهل بیت (ع) چه ظرفیت‌هایی برای تقویت کار مداحان دارد؟ در عرصه شعر امروزه الحمدالله بسیاری از جوانان پای به عرصه میدان نهادند و استادان و بزرگان ما نیز اشعار غنی را در این حوزه به یادگار گذاشته‌اند و مداحان ما می‌توانند از این اشعار برای هر چه بهتر شدن رسالت ستایشگری و تاثیر بر جامعه استفاده کنند. فرهنگ سازی اهل بیت (ع) با زبان هنر تاثیرگذارتر است مداحی یک هنر است؟ یا شغل؟ ما رجوع می‌کنیم به بیانات مقام معظم رهبری که ایشان این کار را هنر می‌دانند، مداحی در واقع یک هنر است به شرط آنکه این هنر در راستای صحیح انجام شود چرا که ما می‌بینیم زبان هنر و کار هنری در جامعه بسیار تاثیر گذار بوده، حال اگر یک مداح این هنر را صرف امور دینی، ولایی و اهل بیت (ع) قرآن کند، یقینا این امر هنری در جامعه با اقبال خوبی مواجه خواهد شد و تاثیرگذار خواهد بود.     کپی برداری از ترانه خوانندگان، هنر نیست   مرز مشترک بین هنر موسیقی و مقوله مرثیه چیست؟ وقتی ما مداحی را جزئی از هنر می‌دانیم به حتم جنبه‌های موسیقیایی و شعر اثر را در نظر می‌گیریم چرا که خوانندگان با تکیه بر ساز می‌خوانند، اما یک مداح پشتیبانی از ساز‌های موسیقی ندارد و تمام هنر خود را برای بهتر ارائه دادن نوع شعر، سبک و ... به کار می‌گیرد.   البته وقتی صحبت از سبک به میان می‌آید منظور سبک مخصوص مداحی است نه سبک‌های مبتذل و سبک‌هایی که سنخیتی با فرهنگ اهل بیت (ع) ندارد. ما این نوع خواندن را سبک نمی‌دانم، بلکه کار‌های کپی برداری شده از خواننده‌های داخلی و خارجی است. کپی برداری هنر نیست، هنر یعنی ابداع یعنی زمانی که یک مداح ابداع کننده یک سبک است. مداحی به نوعی شبیه معماری است، کسی که کار معماری اسلامی انجام می‌دهد فرهنگ اسلامی را با رفتار معماری ترکیب می‌کند مداحی هم به همین سبب سبک و سیاق خود را دارد.   اگر قرار شد کسی برای مداحی سبک خاصی را ابداع کند و یا ملودی بسازد باید با مفاهیم عاشورا و اهل بیت (ع) آشنایی کامل داشته باشد تا از مسیر معارف اهل بیت (ع) خارج نشود. چراکه سبک‌های مداحی در هر دوره زمانی مختلف بوده است، اما شاهد سبک‌هایی هستیم که ماندگار شده و حتی امروزه هم جان و تازگی مخصوص به خود دارد.   رسالت یک مداح احیاء فرهنگ اهل بیت (ع) است رسانه منبر از گذشته تا به امروز، جزو برترین و پر نقش‌ترین رسانه‌ها بوده، چقدر مداحان ما از رسانه که به خوبی تاثیر گذار است استفاده ابزاری و یا استفاده عمومی می‌کنند؟ مداح یعنی رسالت داشتن. اگر این رسالت را از مداحی برداریم دیگر هیچ چیز باقی نمی‌ماند رسالت یک مداح احیای فرهنگ اهل بیت (ع) و دین است اگر در این راستا فعال بود و حرکت کرد آن رسالت به سرانجام رسیده است، ولی اگر آن را فقط به خدمت در آوردن اشک مردم به کار بگیریم رسالت نیمه تمام می‌ماند چرا که گریه یک بخش مجالس مرثیه و روضه است و اهم مجالس باید به مبحث سازندگی جامعه بر طبق معارف اهل بیت (ع) بپردازد.   با توجه به مطالبات مقام معظم رهبری در دیدار هرساله ایشان با ذاکران اهل بیت (ع)، تا چه میزان پایه‌های ادبیات آیینی ما روی به پیشرفت بوده است؟ اصولا مردم ما حقیقت طلب هستند اگر یک مداح به واسطه مداحی خود عدالت خواهی و عزت خواهی ائمه معصوم (ع) را تامین کند، ما اشعار بسیاری داریم که مبین عزت و دین مردم است و باید این ایده‌ها و تفکرات در جامعه مورد توجه قرار بگیرد. تمام دغدغه بزرگان ما به خصوص مقام معظم رهبری بر این است که بعد عزت مندی و سعادت خواهی جامعه اسلامی حتما در مجالس امام حسین (ع) و اهل بیت(ع) بیان شود و در میان مردم فرهنگ سازی انجام شود.     برگزاری همایش‌ها و نشست‌ها کاری سطحی نگری است و عمق ندارد   مداحان تا چه اندازه به مطالبات رهبری پاسخ داده اند؟ مقام معظم رهبری، شخصیت بزرگی هستند که با اشراف در دنیای امروز درباره موضوع‌های سیاسی و اجتماعی دنیا صحبت می‌کنند و می‌دانند که امروز جوامع بشری خاصه کشور ایران چه می‌خواهد. از جمله همین صحبت‌ها بحث حماسی خوانی، عزت خواهی، عدالت گویی و عظمت خواهی اهل بیت (ع) و دین در مطالبات رهبری از مداحان است.   سخنان و مطالبات مقام معظم رهبری از چند ناحیه به خصوص از طرف بعضی از مداحان مورد بی مهری واقع شده است، که اگر یک مداح توجه نکند در زمره مقصران قرار می‌گیرد. ما با نگاهی در جامعه ایران خواهیم دید که یک مداح، رسانه‌ای در وسعت یک شهر، محله و روستا در خدمت دارد و می‌تواند به خوبی فرهنگ اسلامی را در این نوع مناطق احیا کند، البته به عقیده من مقصران اصلی بانیان هیئت‌ها هستند، گاهی بانیان مجالس سفارش منفی بر خواندن و یا بیان حدیثی مخالف معارف اسلامی دارند، به تعبیر بنده این افراد ضد انقلاب‌های دینی هستند که برداشتشان از معارف اهل بیت (ع) چیزی جز گریه بر اهل بیت (ع) نیست.   وظیفه نهاد ها، تشکل‌ها و نخبگان ستایشگری اهل بیت (ع) برای تحقق برنامه‌های راهبردی در آسیب شناسی کار مداحان و هیئت‌های عزاداری، برنامه ریزی‌های اجرایی، نظارت و مهندسی مجدد فرآیند‌ها چیست؟   یکی دیگر از مقصران این مبحث مسئولان فرهنگی ما از جمله سازمان تبلیغات اسلامی است. خطاب من به سازمان تبلیغات این است؛ چرا کانون مداحان را بنا کردید، ولی در نشست‌ها و همایش هایتان حرفی از مطالبات رهبری و معارف اهل بیت وجود ندارد؟ برگزاری همایش‌ها و نشست‌ها کاری سطحی نگری است و عمق ندارد.     وظیفه ما در قبال هجمه‌های دشمن چیست؟ همان طور که به نام برخی مداحان تخریب ایجاد شده است ما نمی‌توانیم با هجمه‌های دشمن درگیر شویم، بلکه باید اثری خوب را برای مقابله با دشمنان فرهنگ سازی کنیم. متاسفانه بازدهی مجامع مداحی در مبحث رسیدگی به مطالبات رهبری ضعیف عمل کرده، چرا که بانیان هیئت ها از مداحان خود شعر خوب و یا خوانش مناسب نمی‌خواهند و یا اگر کسی از آقایان مداح وارد عرصه سیاسی و حماسی شود منکر صحبت‌های آن می‌شود.   شور اگر به همراه شعور باشد، اتفاق خوبی است. به شرطی که معارف اهل بیت (ع) و عاشورا در متن قرار بگیرد. اصولا شور در مرحله عبور و رسیدن به دعای پایانی مجالس اهل بیت (ع) است. نسل گذشته مداحان ما ابتدا با یک روایت در وصف سیره ائمه معصوم(ع) می‌خواندند و سپس مرثیه را آغاز می‌کردند، که البته  این خود یکی از عوامل مخالفت‌های زمان طاغوت بود.   متاسفانه در بسیاری از گزارش‌های مکتوب و یا بصری شبکه‌های غربی از مداحی‌های ایران به عنوان مداحی‌های لس آنجلسی تعبیر می‌کنند، تا چه حد این امر صحت دارد؟ اینجا ابتدا یک سوال مطرح می‌کنیم، که چرا شما مداحان به نوعی مداحی خود را می‌خوانید که شبکه‌های غربی و بیگانه با بهره گیری از منافع خود بگویند؛ هیئت‌های ایرانی از کاباره‌های لس آنجلسی تقلید می‌کند؟ آیا مجلس امام حسین (ع) رقص نور می‌خواهد؟ امام حسین (ع) و یارانش مظلومانه به شهادت رسیدند که ما ترانه فلان خواننده را بخوانیم؟ بعد اسم این مراسم را نوآوری می‌گذارند این نوآوری نیست، بلکه کپی برداری از ابتذال‌هاست. در واقع وقتی هیئت‌های مذهبی و عزاداری ما خدا، امام حسین (ع) و فرهنگ دینی را فراموش کند به سمت چنین معضلات کشیده می‌شوند.     بعضی از اشعار آیینی آسیب به اعتقادات مردم می زند به نظرتان در موضوع عاشورا و موضوعات مرتبط، فرهنگ شفاهی غالب است یا فرهنگ مکتوب؟ کسانی که در عرصه مداحی هستند نمی‌توانند نسل به نسل از روی آثار شفاهی بخواند، بلکه باید آثار مکتوب از جمله اسناد تاریخی و در دسترس ذاکران اهل بیت (ع) قرار بگیرد.   شما ابتدای صحبت‌های خود به حضور جوانان در حوزه اشعار آیینی اشاره کردید، به نظر شما ورود بعضی از ادبیات منظوم به عرصه شعر هیئت و فرهنگ اهل بیت (ع) صحیح است؟ متاسفانه امروزه دست در حوزه شعر مداحی زیاد شده و هر کس شعر خود را می‌گوید به روی منبر اشعار خود را می‌خواند. بعضی ازاشعار کفریات است و آسیب به اعتقاد مردم می‌زند که باید جلوی اجازه چاپ، نشر و حتی خواندن آن گرفته شود.   با توجه به اینکه خودتان هم در حوزه شعر آیینی فعالیت دارید، به چه اندازه از شعر های خود در مجالش استفاده می کنید؟ تا ۲۰ سال در مداحی از اشعار بزرگان استفاده کردند و اخیرا گاهی شعر‌های خودم را در مراسم‌ها می‌خوانم، همچنین خیلی از مواقع شده که به اشعار سعدی، حافظ و دیگر بزرگان فارسی زبان رجوع می‌کنم و برای بیان واقع از غزلیات آن‌ها بهره می‌گیرم.     هجمه دشمن در عرصه مداحی، بیشتر از دیگر صنوف است   خطای احتمالی بعضی از مداحان چه تاثیری به روی ترویج فرهنگ اهل بیت (ع) دارد؟ وقتی یک مداح برای جوانان الگو می‌شود و پس از آن خطای فاحشی را انجام می‌دهد، بعد جمع کردن ۱۰ یا ۱۰۰ هزار نفر از جوانان سخت است، به همین سبب ضربه‌ای که تا الان از ناحیه خطای مداحان خورده ایم جبران سختی را به همراه داشته چرا که دشمنان ما به روی همین معضلات تبلیغ می‌کند.   اگر فردی خطا می‌کند ربطی به دیگر مداحان ندارد ما جوان‌های بسیاری در عرصه مداحی داریم که پشت سر آن‌ها نماز اقتدا می‌کنیم، خطا در همه صنوف وجود دارد، ولیکن، چون عرصه مداحی در ارتباط با نظام جمهوری است، مانور‌ها به روی این عرصه زیاد شده و هجمه دشمنان به روی نابودی آن است. ]]> جامعه Sat, 07 Oct 2017 06:06:21 GMT http://deabel.org/vdccpiq1.2bqis8laa2.html تشییع پیکر مرحوم حاج علی آهی http://deabel.org/vgljyhe8.uqetaubffvszu.w.html ]]> جامعه Tue, 07 Apr 2015 08:05:13 GMT http://deabel.org/vgljyhe8.uqetaubffvszu.w.html جایگزینی دینار و یورو در اخذ ویزای ایران برای عراقی‌ها http://deabel.org/vdcc0oq1.2bqip8laa2.html ماه گذشته تفاهم‌نامه ایران و عراق برای برپایی مراسم باشکوه اربعین حسینی به توافق دو طرف رسید که یکی از بندهای این تفاهم‌نامه این بود که ایرانیان با پرداخت معادل ریالی هزینه به سفارت عراق، می‌توانند روادید خود را دریافت کنند و در مقابل بانک مرکزی معادل مبلغ ریالی روادید را به یورو به سفارت عراق تحویل خواهد داد. پس از این جایگزینی، سفارت کشورمان در عراق نیز در صدد جایگزینی برای دلار و حذف آن از عملیات بانکی به ویژه در اخذ ویزا شد. با تصمیم مسئولان در نهایت مقرر شد تمامی خدمات کنسولگری که در گذشته به دلار محاسبه و اخذ می‌شد، از طریق یورو یا دینار عراقی پرداخت شود که این اقدام از امروز اول خرداد ماه اجرایی می‌شود. با این اقدام سفارت ایران در عراق، از امروز تمامی خدمات کنسولگری و اخذ ویزای ایران برای عراقی‌ها با یورو یا دینار عراقی صورت می‌گیرد و دلار از این روند حذف شد. ]]> جامعه Wed, 23 May 2018 05:56:19 GMT http://deabel.org/vdcc0oq1.2bqip8laa2.html پیرغلامان حسینی http://deabel.org/vglhkmni.23nqz2yttzfd2.u.html ]]> جامعه Wed, 21 Oct 2015 03:30:00 GMT http://deabel.org/vglhkmni.23nqz2yttzfd2.u.html بازدید جمعی از مداحان تهران از حسینیه اعظم زنجان http://deabel.org/vgljxhev.uqeayubffvszu.w.html عصر روز یکشنبه 18 اسفند ماه، حاج منصور ارضی به همراه جمعی از مداحان شناخته شده شهر تهران و تعدادی از مسئولین موسسه فرهنگی قدیم الاحسان با حضور در شهر زنجان از حسینیه اعظم این شهر بازدید کردند. در این مراسم استاد کلامی نیز میزبان و همراه حاج منصور ارضی و تیم همراهش بود.حاج منصور ارضی عصر یکشنبه وارد استان زنجان - شهر زنجان شد و قرار است در نخستین شب از مراسم روضه در منزل استاد کلامی که به مناسبت ایام فاطمیه (س) برگزار می شود و به مدت ۵ شب ادامه دارد، حضور پیدا کند. در این سفر، حاج محمود کریمی، حاج جواد حیدری، حاج سید مجید بنی فاطمه، حاج ابوالفضل بختیاری، کربلایی امین مقدم و جمعی از مسئولین موسسه قدیم الاحسان، حاج منصور ارضی را همراهی می کنند. ]]> جامعه Mon, 10 Mar 2014 05:00:55 GMT http://deabel.org/vgljxhev.uqeayubffvszu.w.html برگزاری جشن میلاد در جوار کارگاه ساخت ضریح امام حسین(ع) http://deabel.org/vglcxmqs.2bq1125aasl82.,.html جامعه - مهدی جعفری: جشن ميلاد امام حسين(ع) در جوار كارگاه ساخت ضريح آن حضرت در مدرسه علميه معصوميه برگزار شد و اقشار مختلف مردم در این مراسم شرکت کردند.هنوز مراسم آغاز نشده بود كه محوطه‌ برگزاری جشن در مدرسه علميه معصوميه، مملو جمعيت شد؛ تا جايی كه مردم ناگزیر بر روی زمين و چمن‌های اطراف نشستند.با اندكی تاخير، مراسم  که به طور مستقیم از شبكه سوم سيما و شبكه نور پخش می‌شد، با اجرا محمد حسینیان مجری صدا و سیما آغاز شد.در ابتدای این مراسم، سيدمهدی ميرداماد مداح اهل بيت(ع) به مولودی‌خوانی پرداخت و پس از آن سخنگوی هيئت امنای ساخت ضريح امام حسين در سخنانی با اشاره به اينكه خدا عالم را بر اساس قاعده لطف اداره می‌كند، گفت: «حسين نقطه پروگار قاعده لطف خدا است و اگر حسين در آفرينش نبود، آفرينش معنايی نداشت.»حجت‌الاسلام تكيه‌ای با اشاره به بيانات مقام معظم رهبری مبنی بر اينكه عاشورا يك حادثه نيست بلكه يك فرهنگ است، افزود: «عاشورا فرهنگی است كه خداوند در قالب آن چگونگی دور شدن از بدی‌ها و پيوستن به خوبی‌ها را به بشر نشان می‌دهد.»سخنگوی هيئت امنای ساخت ضريح امام حسين(ع) تصریح کرد: در روايات است اگر كسی بميرد و كربلا را نبيند ناكام از دنيا رفته است.وی با بيان اينكه اباعبدالله(ع) نخستين مولودی است كه با گريه عالم را متغير كرد، گفت: «در ميلاد آن حضرت گريه نيز همانند جشن و شادی است.»حجت‌الاسلام تكيه‌ای در بخش ديگری از سخنان خود با اشاره به بيانات رهبر انقلاب افزود: «ساخت ضريح مقدس حضرت سيدالشهداء(ع) در شهر قم موهبتی بزرگ است كه نصيب مردم اين شهر شده است زيرا بنا بر تاكيد مراجع تقليد اين ضريح بر روی مضجعی قرار می‌گیرد كه انبيا و اوليا از خدا اجازه می‌گيرند و به زيارتش می‌روند.»وی تمام امور مربوط به ساخت ضريح را به عهده مردم دانست و تاكيد كرد: «اين نخستين بار است كه همه اقدامات و تامين وسايل مورد نياز برای ساخت ضريح اباعبدالله همگی توسط مردم صورت می‌گيرد در حاليكه در گذشته اين كار توسط شاهان و مقامات انجام می‌شده است.»سخنگوي هيئت امنای ساخت ضريح امام حسين(ع) در ادامه از علاقه و ارادت مردم برای كمك به ساخت ضريح سخن گفت و به نمونه‌ای از اين علاقه اشاره كرد و افزود: «عروس خانمی كه ۹ ميليون تومان وام برای خريد ماشين گرفته بود وقتی شنيده بود تمام طلاهايی كه به كارگاه اهدا می‌شود در ساخت ضريح از آن استفاده می‌شود همه پول خود را طلا می‌خرد و تقديم كارگاه ساخت ضريح می‌كند.»وی با اشاره به اينكه بزرگترين و بهترين هنرمندان جهان اسلام ضريح اباعبدالله را طراحی كرده و در حال ساخت آن هستند، تصریح کرد: «هيئت امنا ضريح با عمل به دستور مقام رهبری و مراجع از سرعت خود برای ساخت كاسته و دقت خود را افزوده است.»در ادامه مراسم حميدرضا برقعی از شاعران اهل بيت به شعر خوانی درباره کربلا و در رسای سقای کربلا ابوالفضل عباس پرداخت.پس از آن حجت‌الاسلام و المسلمين علیرضا پناهيان با اعلام اینکه در اين مراسم می‌خواهم خبری به شما بدهم گفت: «همه ما علاقمند به امام حسين هستم اما گاهی فرصت نمی‌كنيم منشا اين علاقه را پيدا كنيم.»اين استاد حوزه و دانشگاه با بيان اينكه علاقه و محبت ما به اباعبدالله به دليل مظلوميت آن حضرت نيست، تاكيد كرد: «اگر ما دليل اين محبت را مظلومبيت بدانيم اين به معنای كم كردن سطح محبت اباعبدالله(ع) است.»وی گفت: «اگر قرار بود مظلوميت اين محبت را به وجود آورد در طول تاريخ افرادی بودند كه مظلومانه به قتل رسيدند و بايد اين محبت برای آنها نيز در دل‌ها ايجاد می‌شد.»حجت‌الاسلام پناهيان تصريح كرد: «محبت ما به اباعبدالله(ع) ممكن است با ذكر مصائب اهل بيت(ع) تلنگر بخورد و در قلب ما بيدار شود اما منشا اين محبت مصيب اباعبدالله(ع) نيست بلكه ما چون به حسين(ع) علاقه داريم مصائبش را نمی‌توانيم تحمل كنيم.»وي همچنين تاكيد كرد: «منشا اين علاقه حتي عقيده ما به امام حسين(ع) اينكه ايشان امام است، نيست زيرا ما به امام علی(ع) علاقمنديم او هم امام و مظلوم بود و بلكه مظلوميتش بيشتر اباعبدالله(ع) بود اما برای او اينگونه دل‌های ما آتش نمی‌گيرد.»اين استاد حوزه و دانشگاه با بيان اينكه خداوند به هر كس نعمتی می‌دهد افزود: علاقه و محبت به امام حسين هم نعمتي الهی است.وی محبت اباعبدالله(ع) را معجزه الهی دانست و گفت: «خداوند وقتی محبوبيت تقسيم می‌كرد برای امام حسين(ع) بالاترين درجه محبوبيت را قرار داد لذا اگر كسی به سهولت و سرعت محب ايشان شد اين خواست خدا است و اگر كسی در دل خود محبت حسين را بی‌رونق ديد بايد خود را ماخذه كند.»حجت‌الاسلام پناهيان در ادامه گفت: «حال كه هيچ پيامبری نيست و تنها امام ما نيز پشت پرده غيبت قرار دارد ادعا می‌كنم كه محبت امام حسين بزرگتر از تمام معجزاتی است كه در فهرست معجزات انبيا الهی قرار گرفته است.»وی افزود: «اين معجزه قلب ما را پس از ۱۴۰۰ سال و با اندك معلومات و اطلاعاتی كه ما از فضائل اباعبدالله داريم شكافته است و چنان تداومی يافته است كه هيچ گاه اين محبت سرد نمی‌شود.»استاد حوزه و دانشگاه با بيان اينكه شاهد بر اين معجزه بزرگ، وضع جهان امروز است، تصريح كرد: «امروز كه هاليوود، هنرها و رسانه‌های مختلف در عالم مردم به اينگونه مسخ كردند آيا تا كنون توانسته‌اند كسی را به گونه‌ای محبوب دل مردم كنند كه يك درصد علاقه مردم را به اباعبدالله الحسين(ع) را شامل شود؟»وی با اين طرح این سوال که چرا با اين همه نور، صدا، تصوير و شعر همچنان عاجزند، تصریح كرد: دنبال علت نباشيد اين علت يكی از رازهای خلقت است خدا خواسته عالمی واله و شيدای حسين فاطمه(ع) باشند.حجت‌الاسلام پناهيان با تاكيد بر اينكه بايد قدر محبت اباعبدالله را به عنوان نعمت و معجزه بزرگ الهی بدانيم، اظهار داشت: بايد با ذكر حسين اين محبت را تشديد کنیم زيرا ذكر اباعبدالله سبب می‌شود اين محبت در ما جريان پيدا كند.وی در پايان با اشاره به حضور خود در كارگاه ساخت ضريح اباعبدالله گفت: «اينجا بوی كربلا می‌آيد، زيرا اين ضريح مورد اشراف نگاه ملائكه‌ای است كه پاسبان مضجع شريف امام حسين(ع) هستند.»با پایان مراسم، بسياری از ارادتمندان اباعبدالله(ع) در حیاط مدرسه معصومیه تا پاسی از شب برای زیارت ضریح نیمه ساخته منتظر مانند هر چند بسياری از آنان موفق به زيارت نشدند. ]]> جامعه Sat, 17 Jul 2010 07:54:57 GMT http://deabel.org/vglcxmqs.2bq1125aasl82.,.html